Decennialang werd speelgoed gezien als een eenvoudig vermaakmiddel, maar de opkomst van designer toys heeft dit veranderd. Het gaat niet meer alleen om producten, maar om culturele objecten die circuleren op stedelijke markten voor volwassen verzamelaars.

Massaproductspeelgoed is ontworpen om zo veel mogelijk mensen aan te spreken, met gestandaardiseerde ontwerpen van grote studio’s zoals Disney, Marvel en Mattel, en wordt goedkoop verkocht in de detailhandel. Daarentegen ontstond het designer toy in de trendy wijken van Hong Kong (met pioniers zoals Michael Lau) en ontwikkelde het zich tot een nicheproduct dat zich voornamelijk op jonge volwassenen richt. Het is geen speelgoed meer, maar een sculptuur, meestal van vinyl, met de handtekening van een kunstenaar. Het wordt niet op dezelfde manier verdeeld als ‘klassiek’ speelgoed: fabrikanten geven de voorkeur aan galerieën, conceptstores en soms zelfs sociale media. Het object wordt een sociaal statussymbool: het bezitten van een zeldzaam stuk van een artiest stelt de consument in staat zich te profileren binnen de stedelijke cultuur. Het gaat van consumptie voor vermaak naar consumptie van prestige en verbondenheid.

Samengevat: terwijl massaproductspeelgoed probeert de wereldmarkt te overspoelen met volume, domineert designer toy door georganiseerde zeldzaamheid. Dit stelt bedrijven zoals Pop Mart of Kidrobot in staat een constante vraag te behouden ondanks hoge prijzen. Het speelgoed is de nieuwe taal van popcultuur geworden.